Wspólne złącze dla wielu urządzeń
SIO to 13-stykowe złącze i zestaw sygnałów komunikacyjnych. Typowe urządzenia mają dwa gniazda, dzięki którym można łączyć je w łańcuch. W transmisji ze stacją komputer wysyła polecenie z identyfikatorem urządzenia, a właściwa stacja potwierdza je i przesyła dane lub wynik operacji. Dzięki temu kilka urządzeń współdzieli połączenie. Nazwa SIO oznacza też procedurę systemową, która obsługuje tę komunikację. W BASIC-u dostęp do magnetofonu, stacji i drukarki zapewniają odpowiednio urządzenia C:, D: i P:.
Standardowa kaseta: dane zapisane jako dźwięk
W standardowym zapisie taśmowym dane są reprezentowane sygnałami o dwóch częstotliwościach, a nominalna prędkość wynosi 600 bodów. Nagranie jest podzielone na rekordy z przerwami, więc czas wczytywania nie wynika wyłącznie z rozmiaru programu. Magnetofon przekształca sygnał taśmy i współpracuje z szeregowym wejściem POKEY-a. Linia MOTOR pozwala komputerowi sterować przesuwem taśmy. Po naciśnięciu PLAY taśma rusza dopiero wtedy, gdy komputer rozpocznie odczyt.
Program BASIC a kaseta rozruchowa
CSAVE zapisuje program BASIC w standardowym formacie kasetowym, odczytywanym przez CLOAD. Kaseta rozruchowa zawiera natomiast program ładowany podczas startu komputera. Nie wymaga to wcześniejszego uruchomienia interpretera BASIC. W XL/XE wbudowany BASIC można wyłączyć klawiszem OPTION, gdy program potrzebuje zajmowanego przez niego obszaru pamięci.
Systemy turbo i kopie nagrań
Turbo przyspiesza odczyt dzięki innemu kodowaniu, często z dodatkowym układem w magnetofonie i osobnym programem ładującym. Odczyt nagrania wymaga sprzętu i programu zgodnego z danym systemem turbo. W emulatorze trzeba odtworzyć ten system; samo przyspieszenie emulacji nie wystarczy.
Do zachowania starej kasety przydaje się pełne nagranie WAV lub FLAC. Pozwala ponowić dekodowanie, gdy konwersja na CAS pominie fragment albo błędnie rozpozna dane. CAS ułatwia wczytywanie programów, lecz do archiwizacji warto zachować także nagranie dźwiękowe.